Days old

Kitchen

مهرماه نود و دو

در نهایت، همه ی ما فقط انسان هستیم

من عاشق صمیمیت موجود در پرتره ی نمای نزدیک هستم، زیرا ذات شخص را ثبت می کند؛ لباس یا محیط مطرح نیست، هیچ اشاره ای به منزلت اجتماعی اشخاص نمی شود. همه چیز در چهره شان خلاصه می شود. شاید40، 50 یا 100 عکس از یک شخص بگیرم، ولی عکسی را بیشتر از همه دوست دارم که در آن چهره ی شخص هنوز به آن حالتی که ذهن می خواهد، نرسیده است. دوست دارم کاتالوگ هایی از چهره ها درست کنم که مردم را به مقایسه دعوت می کنند. ازینکه چشم انسان، یا بینی یا لب ها می بایست به چه شکلی باشد، تصوری در ذهن داریم. بنابراین هنگامی که 10، 20 یا 100 جفت چشم را با هم مقایسه می کنی، می بینی که چقدر متفاوت هستند. من از مردمی با پیشینه و فرهنگ و قومیت های متنوع عکس می گیرم، اما در نهایت، همه ی ما فقط انسان هستیم. شاید روزی از رئیس جمهوری عکس بگیرم و هفته ی بعد از یک شخص بی خانمان. می خواهم این مسئله را به چالش بکشم که چگونه برای شکل دادن هویت از ظاهر استفاده می کنیم.

مـارتین شـولر

عکس از مجموعه ی twins